کد خبر: 533
گزارش تخلف / مشکل

کاربر گرامی با تکمیل فرم زیر مشکل یا موضوع موردنظرتان را با ما درمیان بگذارید.
نشانی IP شما: 18.208.132.74

Select an option
Select an option
برای آگاهی از نتیجه و پیگیری گزارش الزامی است
Fill out this field
Fill out this field

پای لنگ مدیریت اجتماعی در بحران کرونا  

حسن اکبری
سپهر روشن – مهار کرونا به واسطه خاصیت همه گیری و شدت شیوع آن، بدل به یک امر اجتماعی شده و مهار آن نیز یک مدیریت اجتماعی موثر را می طلبد تا همه بار مقابله با این پاندمی فقط بر دوش بخش درمان نباشد.

شیوع کرونا همه ابعاد زندگی انسانی را تحت تاثیر قرار داده و از یک موضوع صرفا منحصر به حوزه بهداشت و درمان فراتر رفته است. پیامدهای اقتصادی و اجتماعی ناشی از شیوع کرونا چالش هایی را برای اقشار مختلف جامعه به ویژه اقشار آسیب پذیر و یا آنانی که کسب و کارشان به واسطه کرونا تعطیل شده و یا از رونق افتاده، به همراه آورده است.

از همان اوایل شیوع کرونا فوری ترین اقدام معقول اجرای قرنطینه و تعطیلی اجتماعات و فعالیت های غیر ضرور بود که در اجرای آن، همراهی قابل توجه مردم نیز مشاهده می شد. اما آنچه در ادامه سبب بروز مشکلات مضاعف گشت، استمرار تعطیلی ها بدون حمایت های جبرانی بود. پر واضح است اجرای قرنطینه و تعطیلی های مستمر بدون حمایت های قابل توجه معیشتی و اقتصادی از اقشار در معرض آسیب، راه به جایی نمی برد و افراد زیادی مجبورند برای تامین معاش و هزینه های زندگی، خود را روزانه به اجتماعات کرونا زده بسپارند.

پرداخت وام یک میلیونی و واریز چند مرتبه کمک های معیشتی ۲۰۰ تا ۶۰۰ هزار تومان چه دردی می تواند در این شرایط از خانوارها دوا کند؟ اقشار آسیب پذیر و یا در معرض آسیب اگر هم بخواهند نمی توانند با  پویش هایی همچون ” در خانه بمانیم” همراه شوند، این پویش ها شاید در دهک های بالای جامعه و یا در بخشی از طبقات متوسط بتواند کارگر بیفتد ولی مخاطبی در اقشار پایین جامعه پیدا نمی کند.

موضوع دیگر بروز تناقضات در اجرای پروتکل ها و دستوالعمل های بهداشتی است که میزان جدی بودن آن ها در نزد مخاطبان مورد سوال واقع می شود. منع یک فعالیت در شهری و اجرای همان فعالیت درشهری دیگر، یا ممنوعیت اجتماعات و درعین حال پخش اخبار و تصاویری از برگزاری اجتماعاتی که برگزاریشان منع شده!، چیزی جز تضعیف سرمایه اجتماعی شهروندان برای همراهی با پروتکل ها را در پی ندارد.

مثال های متعددی از این دست مسائل و اتفاقات مربوط به حوزه مدیریت اجتماعی کرونا وجود دارد که ذکر آن ها در این مجال نمی گنجد. غرض از طرح گوشه ای از این پدیده ها، طرح این سوال است که عوامل به وجود آمدن چنین وضعیت های کدامند؟

بخشی از بی توجه شدن مردم به پروتکل های بهداشتی، نه در سهل انگاری آنان که در ضرورت و نیازشان به عبور از خط قرمزهای پروتکل ها است. اینجا هیچگاه متولیان امر از قصور خود نمی گویند، مدام علاقه مندند که مردم ناگزیر را مقصر موج های پی در پی معرفی کنند. در آنجایی هم که اطلاع رسانی ها سردرگم کننده و چند صدایی های متناقض پیرامون ممنوعیت ها، سرمایه اجتماعی مخاطبان را بر باد می دهد، باز کسی از مقصران آن بازخواست نمی کند.

در نهایت سر ریز ضعف مدیریت اجتماعی در بحران کرونا  همان می شود که در تکرار موج های ابتلا شاهد می شویم. موج هایی که سنگینی شان بر دوش کادر درمان می افتد و در سطح خرد و کلانش برای جامعه هزنیه می تراشد. آیا صرف این هزینه ها پیش از وقوع موج ها به نفع همگان نیست؟

دیدگاه ها

توجه داشته باشید که

• دیدگاه‌ها پس از تایید منتشر می‌شوند
• نظرات حاوی تهمت، توهین و کلمات زننده منتشر نمی‌شود
• نظراتی که به زبان فارسی نوشته شده امکان انتشار خواهند داشت

آخرین اخبار

کد خبر: 533

پای لنگ مدیریت اجتماعی در بحران کرونا  

حسن اکبری
سپهر روشن – مهار کرونا به واسطه خاصیت همه گیری و شدت شیوع آن، بدل به یک امر اجتماعی شده و مهار آن نیز یک مدیریت اجتماعی موثر را می طلبد تا همه بار مقابله با این پاندمی فقط بر دوش بخش درمان نباشد.

شیوع کرونا همه ابعاد زندگی انسانی را تحت تاثیر قرار داده و از یک موضوع صرفا منحصر به حوزه بهداشت و درمان فراتر رفته است. پیامدهای اقتصادی و اجتماعی ناشی از شیوع کرونا چالش هایی را برای اقشار مختلف جامعه به ویژه اقشار آسیب پذیر و یا آنانی که کسب و کارشان به واسطه کرونا تعطیل شده و یا از رونق افتاده، به همراه آورده است.

از همان اوایل شیوع کرونا فوری ترین اقدام معقول اجرای قرنطینه و تعطیلی اجتماعات و فعالیت های غیر ضرور بود که در اجرای آن، همراهی قابل توجه مردم نیز مشاهده می شد. اما آنچه در ادامه سبب بروز مشکلات مضاعف گشت، استمرار تعطیلی ها بدون حمایت های جبرانی بود. پر واضح است اجرای قرنطینه و تعطیلی های مستمر بدون حمایت های قابل توجه معیشتی و اقتصادی از اقشار در معرض آسیب، راه به جایی نمی برد و افراد زیادی مجبورند برای تامین معاش و هزینه های زندگی، خود را روزانه به اجتماعات کرونا زده بسپارند.

پرداخت وام یک میلیونی و واریز چند مرتبه کمک های معیشتی ۲۰۰ تا ۶۰۰ هزار تومان چه دردی می تواند در این شرایط از خانوارها دوا کند؟ اقشار آسیب پذیر و یا در معرض آسیب اگر هم بخواهند نمی توانند با  پویش هایی همچون ” در خانه بمانیم” همراه شوند، این پویش ها شاید در دهک های بالای جامعه و یا در بخشی از طبقات متوسط بتواند کارگر بیفتد ولی مخاطبی در اقشار پایین جامعه پیدا نمی کند.

موضوع دیگر بروز تناقضات در اجرای پروتکل ها و دستوالعمل های بهداشتی است که میزان جدی بودن آن ها در نزد مخاطبان مورد سوال واقع می شود. منع یک فعالیت در شهری و اجرای همان فعالیت درشهری دیگر، یا ممنوعیت اجتماعات و درعین حال پخش اخبار و تصاویری از برگزاری اجتماعاتی که برگزاریشان منع شده!، چیزی جز تضعیف سرمایه اجتماعی شهروندان برای همراهی با پروتکل ها را در پی ندارد.

مثال های متعددی از این دست مسائل و اتفاقات مربوط به حوزه مدیریت اجتماعی کرونا وجود دارد که ذکر آن ها در این مجال نمی گنجد. غرض از طرح گوشه ای از این پدیده ها، طرح این سوال است که عوامل به وجود آمدن چنین وضعیت های کدامند؟

بخشی از بی توجه شدن مردم به پروتکل های بهداشتی، نه در سهل انگاری آنان که در ضرورت و نیازشان به عبور از خط قرمزهای پروتکل ها است. اینجا هیچگاه متولیان امر از قصور خود نمی گویند، مدام علاقه مندند که مردم ناگزیر را مقصر موج های پی در پی معرفی کنند. در آنجایی هم که اطلاع رسانی ها سردرگم کننده و چند صدایی های متناقض پیرامون ممنوعیت ها، سرمایه اجتماعی مخاطبان را بر باد می دهد، باز کسی از مقصران آن بازخواست نمی کند.

در نهایت سر ریز ضعف مدیریت اجتماعی در بحران کرونا  همان می شود که در تکرار موج های ابتلا شاهد می شویم. موج هایی که سنگینی شان بر دوش کادر درمان می افتد و در سطح خرد و کلانش برای جامعه هزنیه می تراشد. آیا صرف این هزینه ها پیش از وقوع موج ها به نفع همگان نیست؟

بیشتر بخوانید

توجه داشته باشید که

• دیدگاه‌ها پس از تایید منتشر می‌شوند
• نظرات حاوی تهمت، توهین و کلمات زننده منتشر نمی‌شود
• نظراتی که به زبان فارسی نوشته شده امکان انتشار خواهند داشت

فهرست